Przed kochankami pojawił się nowy problem, który należało bezzwłocznie rozwiązać - bankructwa platonicznej miłości.
Ale i z tej sytuacji znaleźli szybko wyjście. Doszli po prostu do wniosku, że platoniczna miłość tak naprawdę nie znika, lecz tylko poszerza się o pierwiastek zmysłowy. Po raz kolejny zwalczyli "niesymetryczne czynniki rzeczywistości, występujące w praktyce."
Postacie Pałuby cechują się "skłonnością (...) do tworzenia idealizacji w procesie poznania" , kształtowania przez jednostkę zasad postępowania w oparciu o określone pojęcia (idee). W Pałubie nieustannie mamy do czynienia z ciągłą "degradacją, a więc transpozycją tego co wysokie, duchowe, idealne, abstrakcyjne - na plan ziemi oraz ciała, w ich nierozerwalnej jedności."
Bohaterowie zaplanowali stworzyć Księgę Miłości, która miała być swego rodzaju pamiętnikiem w obrazach, do którego potem Strumieński miał napisać tekst. Owa księga powstała w wyniku pomysłu, który "jak wszystkie inne ich pomysły został potem albo skamotowany milczeniem, albo nie wykonany" . Postanowili bowiem rozwiązać zagadkę miłości, poznać jej istotę, doszli bowiem do wniosku, że miłość jest problemem, który rozwiązać mogą właśnie oni - kapłani prawdziwej miłości. Posunięciem, który miał przynieść rozwiązanie, wydała im się - oczywiście w pierwszym najbardziej rozegzaltowanym etapie - ich wspólna śmierć, zanim staną się ofiarami znudzenia i przyzwyczajenia. Przedmiotem ich największego zainteresowanie stał się oczywiście sposób w jaki mieli by dokonać rozwiązania zagadki miłości. Ale najprostsze sposoby (rewolwer, trucizna) zrazu wydały im się nieodpowiednie, zbyt powszednie, pragnęli znaleźć ten odpowiedni sposób, o którym nikt do tej pory nie wiedział i się nim nie posłużył, i owo poszukiwanie odpowiedniego "sposobu" miało stanowić treść ich wspólnego życia, treścią zaś Księgi Miłości miał być opis wspólnej podróży ku śmierci.
Kochankowie rzucili się w wir poszukiwań, a pomysłów oczywiście pojawiło się mnóstwo, brakowało jedynie jasnej deklaracji jak i kiedy ma się to stać, i z czasem kiedy oboje uświadamiali sobie wspólny brak zdecydowania, Strumieński wpadł na pomysł - oczywiście przede wszystkim dlatego, aby "zyskać na czasie" i odwlec t e n dzień, a poza tym powoływał go stan interesów - że wszystko powinno odbyć się w kraju. Akurat nastąpiło to w momencie, kiedy Angelikę oskarżono o plagiatowanie cudzych prac, więc decyzja Piotr była jej jak najbardziej na rękę.

(...) zniechęcona do Włoch tym epizodem, mówiła sobie teraz tak: Tam, w ustroniu, z dala od zgiełku świata odświeży się ich miłość, przywdzieje nowe szaty. Biedny, nie tak natarczywe wrażenia przyrody nie odwrócą już od tej miłości jego uwagi, i Angelika stanie znowu na piedestalu. A przede wszystkim tam wróci jego zachwiana wiara w jej talent .

Zanim jednak bohaterowie wyjadą do Wilczy, Irzykowski zwraca uwagę czytelnika na jeszcze jeden ważny fakt, nasuwający dosyć wyraźne pewne wnioski dotyczące miłości bohaterów, a właściwie miłosnej komedii, w której głównymi (i jedynymi) bohaterami zostali z własnej woli. Autor Pałuby zwraca uwagę na pewną "resztę" w charakterze Angeliki, której Piotr nie umiał określić, a która w jego mniemaniu (Piotra) powodowała, że owa reszta otwiera pewne furtki, przez które wymyka się ich wspólna miłość. Irzykowski dosyć dokładnie tłumaczy czytelnikowi ten problem.

(...) zauważał jej kłamstwa (pociąg do kłamstwa łączył się u niej z pociągiem do plagiatowania) i nie umiał sobie zdać sprawy, jak i po co robi to kobieta tak inteligentna. Po drugie: on chciał brać pomysły i marzenia na serio, lecz nie miał z jej strony pomocy, widział z niezadowoleniem, że ona nie chce udawać wiary w te projekta cudackie i traktuje je tylko jako fantazję .